Przegląd transmisji energetycznej 2021 od DNV
Nie spełniamy oczekiwań Porozumienia Paryskiego
Globalne emisje prawdopodobnie osiągnęły najwyższy poziom w 2019 r., po czym nastąpił bezprecedensowy 6% spadek w 2020 r. z powodu COVID-19. Emisje teraz ponownie gwałtownie rosną i będą rosły przez następne trzy lata, zanim zaczną spadać.
Chociaż moc zainstalowana odnawialnych źródeł energii rośnie, odnawialne źródła energii często uzupełniają, a nie całkowicie zastępują produkcję energii cieplnej. Do 2030 r. globalne emisje CO2 związane z energią będą prawdopodobnie tylko o 9% niższe niż w 2019 r., a do 2050 r. tylko 45%. Stoi to w wyraźnym kontraście z ambicją zmniejszenia o połowę emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. i osiągnięcia zerowej emisji do 2050 r., co jest niezbędne do ograniczenia globalnego ocieplenia o 1,5 ° C. DNV przewiduje, że do 2100 prawdopodobnie zmierzamy w kierunku globalnego ocieplenia o 2,3°C.
Elektryfikacja gwałtownie rośnie, a odnawialne źródła energii przewyższają wszystkie inne źródła energii
Elektryfikacja jest zdecydowanie najbardziej dynamicznym elementem transformacji energetycznej. Planuje się, że udział energii elektrycznej w końcowym światowym zapotrzebowaniu podwoi się z 19% do 38% w ciągu najbliższych 30 lat.
Fotowoltaika i wiatr są już prawie wszędzie najtańszą formą nowej energii. W ciągu dziesięciu lat odnawialne źródła energii będą w większości miejsc tańsze niż eksploatacja istniejącej energii cieplnej. Do 2050 roku energia słoneczna i wiatrowa będą stanowiły 69% wytwarzanej energii elektrycznej podłączonej do sieci, a paliwa kopalne tylko 13%. Podłączanie, magazynowanie energii i reagowanie na popyt staną się kluczowymi aktywami w dekarbonizacji systemu elektroenergetycznego.
Po stronie popytu gwałtownie rośnie liczba pasażerów i pojazdów użytkowych w Europie, Chinach i do pewnego stopnia w Stanach Zjednoczonych. Zachęty rządowe, cięcia kosztów i ulepszenia technologiczne zarówno w zakresie baterii, jak i infrastruktury będą napędzać szybki rozwój systemów magazynowania energii i technologii bilansowania sieci.
Do 2032 r. połowa wszystkich nowych samochodów osobowych sprzedawanych na świecie będzie elektryczna, ale niektóre regiony pozostają w tyle z powodu problemów z infrastrukturą. W budynkach zastosowanie pomp ciepła potroi się, zapewniając 42% ciepła w pomieszczeniach w 2050 r., zużywając tylko 15% energii wykorzystywanej do ogrzewania pomieszczeń.
Paliwa kopalne stopniowo tracą na znaczeniu, ale do 2050 r. zachowują 50% udziału
Paliwa kopalne od dziesięcioleci stanowią 80% światowego miksu energetycznego. Przewidujemy, że do połowy stulecia paliwa kopalne zmniejszą się, ale nadal będą zawierać 50% miksu energetycznego, co wskazuje na bezwładność energii kopalnej w erze dekarbonizacji.
Zużycie węgla spadnie szybciej do 62% do 2050 r. Zużycie ropy pozostanie na względnie niezmienionym poziomie do 2025 r., kiedy to zacznie stopniowo spadać, do połowy obecnego poziomu nieco ponad połowę obecnego. Zużycie gazu wzrośnie w ciągu następnej dekady, a następnie ustabilizuje się w ciągu 15 lat, po czym zacznie spadać w latach 40. XX wieku. Gaz przewyższy ropę jako największe źródło energii i będzie stanowić 24% światowych dostaw energii w 2050 roku.
Zdekarbonizowana energia kopalna jest ważnym aspektem realizacji celów porozumienia paryskiego, ale przewiduje się, że sekwestracja i składowanie dwutlenku węgla (CCS) będzie przebiegać niezwykle wolno, głównie ze względu na koszty.
COVID-19 Koszty naprawy gospodarczej to stracona szansa
Interwencje rządowe mające na celu powstrzymanie rozprzestrzeniania się wirusa, a następnie wznowienie działalności pokazały, jak skuteczne mogą być działania krajowe i globalne. Takie działania i środki finansowe nie zostały jeszcze wykorzystane do rozprzestrzenienia się globalnego kryzysu klimatycznego.
Bilion dolarów zainwestowany w światową gospodarkę w ciągu ostatnich 20 miesięcy został w dużej mierze skierowany na ekstremalne środki, takie jak podwyżki płac i odbudowa istniejącej maszynerii gospodarki i przemysłu. Jednak szansa na ekologiczne ożywienie w produkcji, transporcie i działalności gospodarczej była wyjątkowa, a jak napisali eksperci DNV 2020, „pakiety stymulacyjne po COVID-19 mają potencjał, aby zmienić szybkość przejścia”. Z pewnymi godnymi uwagi wyjątkami, zwłaszcza w UE, rządy nie wydały pieniędzy na przywrócenie wyników dekarbonizacji.
Globalne emisje CO2 i gazów cieplarnianych spadły o 6% w 2020 r., ale w tym roku ponownie wzrosną. Chociaż trajektoria emisji nieco się zmieniła, wynika to raczej z utraty działalności gospodarczej niż z odnowienia systemu energetycznego. Ogólne tempo transformacji nie przyspieszyło i jest to stracona szansa.