20-krotny wzrost i 12,4 TW SPP do 2050 r., ale stacje słoneczne mogły zasięgnąć więcej
Energia słoneczna stanie się tańsza i bardziej wydajna w nadchodzących dziesięcioleciach, a do 2050 r. zainstalowano ponad 12 TWh, ale jej znaczący wkład w globalną dekarbonizację nie wystarczy, aby ograniczyć globalne ocieplenie do 2 stopni Celsjusza, jak wymaga tego paryskie porozumienie klimatyczne z COP21.
Na miesiąc przed COP26, ten wniosek, wyciągnięty przez niezależny think-tank DNV w ramach tegorocznego Transition Outlook, pojawia się w kontekście szerszego ostrzeżenia wydanego przez DNV, że świat po prostu nie porusza się wystarczająco szybko, aby zapobiec katastrofie klimatycznej.
Oczywiście świat może po prostu siedzieć i czekać. Brytyjski rząd, który jest gospodarzem przełomowego szczytu, przeprowadził sondaż dotyczący czystej energii, ale pozostał w tyle, ponieważ Stany Zjednoczone właśnie przystąpiły do porozumienia paryskiego. Wiodące gospodarki świata mają szansę przejąć inicjatywę w tej sprawie.
Być może najbardziej złowieszczym oskarżeniem w przewidywaniu transformacji energetycznej DNV jest to, że w odpowiedzi na pandemię, aw szczególności pakiety bodźców finansowych, świat otrzymał złotą szansę wpłynięcia na reset. Aby ponownie nacisnąć przycisk paniki klimatycznej i odbudować gospodarkę. Świat po zarażeniu koronawirusem może być od początku bardziej zielony. Zamiast tego gospodarki wróciły na swoje poprzednie pozycje.
„Pandemia była straconą szansą”, pisze w przedmowie prezes DNV Remi Eriksen, potępiając kraje, które wykorzystały pakiety ratunkowe, aby wzmocnić branże, które po prostu nie wprowadzają wystarczająco dużo zmian klimatycznych. „Pakiety serwisowe koncentrują się głównie na ochronie, a nie przekształcaniu istniejących branż” – mówi.
Są jednak wyjątki od tej klątwy. Perspektywy DNV dotyczące czystej energii i jej wkładu w całkowite zużycie są bardziej optymistyczne niż rok temu. Oczekuje się, że energia słoneczna wzrośnie wykładniczo w tej dekadzie, a moce produkcyjne elektrowni słonecznych wzrosną 20-krotnie do 2050 roku.
Inne statystyki zawarte w badaniu DNV jedynie potwierdzają argumentację za dominacją energii słonecznej w sektorze energetycznym. Do 2050 roku ponad jedna trzecia (36%) całej energii elektrycznej podłączonej do sieci będzie pochodzić z energii słonecznej, a energia fotowoltaiczna stanie się największym dostawcą energii elektrycznej na świecie. W połączeniu z wiatrem te dwa źródła będą dostarczać blisko 70% światowej energii.
Kluczowymi czynnikami napędzającymi rosnącą rolę energii słonecznej w globalnych systemach energetycznych są rynki energii, zwiększona łączność, odpowiedzi na zapotrzebowanie, ceny emisji dwutlenku węgla i oczywiście magazynowanie energii. W szczególności magazynowanie połączone z systemem fotowoltaicznym staje się już „nową kategorią elektrowni”, mówi DNV, a do 2050 r. całkowite projekty hybrydowe będą stanowić 12% wszystkich elektrowni podłączonych do sieci.
SPP + CHE stanie się bardziej konkurencyjny w stosunku do innych wytwórców przy obciążeniu podstawowym, takich jak elektrownie jądrowe, a jednocześnie będzie tańszy – rozwój, który może trwale rozwiać argument przemawiający za mocą przy obciążeniu podstawowym. „W połączeniu z dramatycznymi cięciami kosztów i zaawansowaną technologią magazynowania akumulatorów, zmienne źródła energii odnawialnej już umożliwiają stopniową wymianę elektrowni cieplnych”, mówi Eriksen.
Łącznie autonomiczne instalacje solarne oraz hybrydowe (SES + CHE) instalacje solarne wyniosą do 2050 roku 12,4 TW mocy.
Energia słoneczna, zgodnie z przewidywaniami na tym etapie, biorąc pod uwagę trajektorię ostatniej dekady, będzie nadal spadać, a prognozy Capex i Opex będą spadać. Prognozy DNV Equalized Cost of Electricity (LCOE) – opisane poniżej – szczegółowo opisują, jak zmienią się koszty do 2050 r., w szczególności LCOE dla elektrowni hybrydowych (SPP + CHE) gwałtownie spadnie w okresie do 2035 r.
Ponadto panel słoneczny stanie się bardziej wydajnym generatorem energii elektrycznej. Oczekuje się, że wskaźniki przepustowości wzrosną z dzisiejszych średnich 19% do globalnych 26% do 2050 r., dzięki rosnącemu zastosowaniu jednoosiowych trackerów i paneli dwustronnych. Ponadto w wybranych, korzystnych regionach współczynnik mocy przekroczy do końca tej dekady 30%.
Ale to nie znaczy, że energia fotowoltaiczna i panele słoneczne nie są bezproblemowe. Ponieważ znaczna ilość odnawialnych źródeł energii wchodzi do systemu przy zerowych kosztach krańcowych, oczekuje się, że hurtowe rynki energii elektrycznej będą charakteryzować się niewielką zmiennością. Analiza DNV pokazuje, że w samej Europie ceny energii elektrycznej spadną do zera w 8% przypadków do 2050 r., co oznacza konieczność obniżenia 88 GWh – około 3% całkowitej produkcji energii słonecznej na kontynencie.
Wpłynie to na tempo wprowadzania nowych mocy, a roczna instalacja fotowoltaiczna ma spowolnić po osiągnięciu szczytowego poziomu ~370 GW rocznie do około 2030 roku. Sieć również pozostanie przeszkodą i trzeba będzie zainwestować ponad 12 bilionów dolarów, aby zbudować dużą, elastyczną sieć.
Pojęcia dotyczące zdolności adaptacyjnych sieci i rynku energii elektrycznej nie są nowymi ani szczególnie dziwacznymi przeszkodami we wdrażaniu elektrowni słonecznych. Są dobrze znani i szczerze mówiąc, branża nadal ciężko pracuje, aby wspólnie pracować i szukać rozwiązań tych problemów.
Ale energia słoneczna wyraźnie wkracza teraz w nową fazę. Uwalniając się z kajdan rodzącej się natury i względnej niedojrzałości rynku, w następnej dekadzie energia słoneczna stanie się wybitnym źródłem energii elektrycznej na całym świecie i technologią najlepiej nadającą się do wykonywania ciężkiej pracy wymaganej do dekarbonizacji dużej części globalnej gospodarki. Nadszedł czas, aby światowe rządy zareagowały na wezwania do większej pilności i naprawdę pozwoliły energii słonecznej osiągnąć swój potencjał. Do COP26 już za miesiąc – światowi liderzy muszą sprostać oczekiwaniom słonecznym i pozwolić technologii sprostać wyzwaniu.